some people just complain, some take action.

today, right at this moment, i stop being a complainer. i refuse to be a whiner.

no more a victim, i'm taking charge.

q.

belki de "detachment" problemim vardir.
zaten bir "commitment" problemim var.
peki o zaman degisiklikten bu kadar korkmam neden?

aspiration

daha mesafeli ve "indifferent" bir insan olmam gerekiyor sanirim.
vurgunlara acik olmaktan iyi olsa gerek.

frontin'

bazen insanlarin dusunduklerini daha onlar dusunurken fark edip kendimden korkuyorum.
ya insanlar ne dusunduklerini anladiklarimi anlarlarsa?
ya ben de onlar kadar ne dusundugumu yuzumden gosteriyorsam?
poker suratim var mi acaba? olmali mi?
peki insanlarin sizin hakkinizda dusundukleri nahos/haksiz/yargilayici seylerin farkindaysaniz ne yapmaniz gerekir?
umursamiyormuscasina davranirken kiriliyorum aslinda.
ince ve hassas ruhumdan ben sucluyum.
lay-lay-lom halim ve tavrimdan da.

facebook iletilerinden nefret ediyorum. drama queen insanlardan nefret ediyorum. gereksiz panik yapip cevresindeki insanlara bunu empoze eden insanlardan nefret ediyorum. ne kadar gereksiz, ne kadar yapmacik. buna prim veren insanlardan da nefret ediyorum.

insanlardan genel olarak nefret ediyorum. evden cikmasam bir sure ne kadar super olur.

bir kac kere ise gitmek istemiyorum yazarsam acaba gercekten ise gitmek zorunda kalmaz miyim?

gecenin bir saatinde ic karartici bir sikinti, stres coktu ustume. klasik kusmayi isteme hali. sanki kussam bu stresi de kusacagim. tamamen psikolojik. zaten ben kusabilen bir insan da degilim.

ferda gidiyor 3 gun sonra. degisiklikten nefret ettigimi soylemis miydim? bir de pms oldugumu. aglamak istiyorum fena halde. havanin sogumamasini istiyorum. gunesin gitmemesini. gunlerin kisalmamasini. bir sure hep yaz olsun. hep gunes gulumsesin. ben her kis depresyona girerim, bunu soylemis miydim?

eskiden bu donemlerde secil ingiltere'ye donerdi. onun donusu hep soguk, gri, ruzgarli zamanlara denk gelirdi. sonbahar demek ayrilik demek. bu sonbaharda da ferda gidiyor. ingiltere'ye. sevmiyorum ben sonbahari, griligi, sogugu, ruzgari, sanirim bunu da soylememistim.

ankara'nin bekcisi olmayi sevmiyorum. pzt gunu ise gidip, tum hafta isim varmiscasina davranmayi da sevmiyorum. bazen gercekten hic bir sey yapmak istemiyorum. gunler cok cabuk geciyor. hafta ici zaten idle, haftasonu evden cikmak kulfet. evimi cok sevdigimi de soyledim iste, burda, su noktada.


bir kere de ben gitsem bir yerlere be hayat...

talk to the hand!

none of your beeswax...

kilo muhabbeti yapmak istiyorum. evet gercekten. istiyorum. bu aralar buna takmis durumdayim. evet zamanin %65'inde oldugu gibi yine buna takmis durumdayim. bundan dolayi ozur diler bir pozisyonda birakilmaktan sikildim. evet kilo vermek istiyorum. evet dunyanin geri kalanina gore "cok" zayif olabilirim. evet bu dusunce sekli saglikli olmayabilir. ama KIME NE? bu insanlarin yarisinin bile durustce benim sagligimi dusundugunu dusunmuyorum. sadece konusmak icin konu, sikayet etmek icin sebep ariyorlar. cok zayifsin, daha fazla kilo verme, bu kadar yeter. cok para harciyorsun, bu kadar harcama, bu borclari nasil odeyeceksin, hani bilmemnebilmemnebilmemne demistin bilmemne zamaninda, 3 yil-5 yil-10 yil sonra evlenince ne olacak...

SANA NE! diye bagirabilmek istiyorum. borclarimi senin kazanmadigin parayla odeyecegim, istedigim kadar giysi alip siska vucuduma giyecegim ve daha da zayif olmak istedigim icin kilo verecegim! bunlarin hic bir ani, kurusu, kilogrami seni ilgilendirmiyor!

isim olmayinca "hayatina ceki duzen ver" oluyor, isim olunca "cok para harciyorsun" oluyor, yemeyince "yine mi buna taktin, cok kilo vermissin" oluyor, yiyinceye de birsey bulacaklar yakinda heycanla bekliyorum.

fatness is not a physical state but more of a psychological one...




umutsuz is kadini hissediyorum kendimi. aynalar en buyuk dusmanim, sadece uyumayi iceren planlar yapiyorum bos ve dolu zamanlarimda. bu ruh halinde kurtulmam lazim en kisa zamanda yoksa onumuzdeki bir yil + 2 ay coook zor gececek.